Cappadocië

Er is weer veel gebeurt, dus vandaag deze extra lange, uitgebreide blog.. 

Onze reis vervolgde zijn weg naar Cappadocië. Deze plek wilde Sarien heel graag bezoeken en is denk ik de hoofdreden geweest dat wij besloten om naar Turkije te gaan. Sarien had een heel leuk guesthouse gevonden die in haar eentje gerund wordt door een Palestijnse vrouw, genaamd Sana. Sana was heel enthousiast en vertelde graag over de omgeving en alle must-see plekken. Ze had ons wel 100 ideeën gegeven voor activiteiten die we konden doen, dus stil zitten zat er zeker niet bij, want de volgende ochtend bij het ontbijt wilde ze een uitgebreid verslag van onze dag :) Wij waren erg onder de indruk van Sana, ze was heel lief met een pittige kant. Ze kletsten graag en had over elk onderwerp wel een (sterke) mening. Het waren gezellige dagen met elke ochtend een heerlijk Turks ontbijt! Wij sliepen in het dorp Avanos, dit ligt in het gebied Cappadocië en is een dorpje net buiten het drukke toeristische deel. Goreme is het populairste dorp. Er was dan ook een groot verschil in drukte tussen Avanos en Goreme.

Op aanraden van Sana hebben we een tour gedaan. Onze gids was Mehmet, maar wij mochten hem Memo noemen omdat dat makkelijker was en meer dan de helft van de bevolking in Turkije Mehmet heet, dus dit leek hem handiger. Vandaar ook de 'Memo tour'. Mehmet was een hele vriendelijke engels sprekende man, die heel enthousiast vertelde over de omgeving en graag zijn kennis met ons deelden. In onze groep zaten twee Turkse stellen, een Belgisch stel, een moeder en kind uit België, een man uit El Salvador en wij. We zijn langs heel veel verschillende plekken in Cappadocië gegaan. Naast prachtige uitkijk punten, zijn we naar de grotwoningen gegaan, deze zijn heel veel jaren geleden gemaakt. Het steen in Cappadocië is namelijk zo zacht dat je er, als je een beetje je best doet met je handen in kan graven. Zo maakten de mensen zelf huizen, kerken en kloosters waar ze in leefden. Heel bijzonder om te zien en om door heen te lopen. Ook zijn er veel ondergrondse steden in Cappadocië, deze ontstonden doordat de winters heel koud zijn en de zomers heel warm, onder de grond konden de mensen in een aangenamere temperatuur leven, ook was het een handige manier om de vijand buiten te houden. De ondergrondse steden zijn heel groot! Vroeger leefden er wel 5000 mensen, niet normaal! De ondergrondse stad waar wij zijn geweest telde 8 verdiepingen... de mensen waren vroeger wel een stukje kleiner, want staan konden wij niet en als we ons via een tunnel verplaatsten ging dat bukkend en op de hurken. Een goeie warkout :) Wij waren onder de indruk van de ondergrondse stad en de manier hoe deze in elkaar zit, overal was aan gedacht. Zo zie je maar dat het internet niet altijd nodig is en je met mensen kennis en samenwerking heel ver komt! Natuurlijk kon de typische juweliers shop en de noten shop niet ontbreken bij deze tour! Aan alle kanten probeerden de winkeliers iets aan ons te verkopen, door het te laten zien, proeven, ruiken, of door ons achter na te lopen. Leuk om een keer meegemaakt te hebben, maar niet ons favoriete deel van de tour. In de Ihlara vallei hebben we gelopen langs de rivier, deze rivier was er 100de jaren geleden nog niet, maar is ontstaan doordat de rotsen uit elkaar spleten en de vallei vormden. Echt bijzonder hoe de natuur werkt! De lunch aan de rivier moesten we in een rap tempo naar binnen werken want na 15 minuten werd er omgeroepen dat we weer door gingen. Sarien en ik vroegen ons al af waarom het personeel gestrest was en heen en weer rende. Maar dit verklaarden een hoop :) Als laatste wil ik toevoegen dat wij ons verbaasden over één van de Turkse stellen. Zij waren duidelijk met een andere reden mee op tour.. namelijk zoveel mogelijk foto's maken. Heel irritant als je het ons vraagt want ze hielden elke keer de groep op. Ze hebben niet veel van de omgeving mee gekregen, maar ik denk dat ze dat thuis met een vergrootglas via de foto's maar moeten bekijken. Ieder zo zijn ding. 

Na de tour waren we moe van alle indrukken en zijn we in ons guesthouse in slaap gevallen. Na een aantal uur werden we wakker en hadden we toch wel trek. 'Alleen snel eten en weer terug' was het plan. Nou dit liep dus ietsje anders. Wij hadden geen zin in een lange zoektocht naar een lekker restaurant, dus besloten we om bij het eerste de beste restaurant te gaan zitten vanaf het guesthouse. We kwamen hierdoor uit bij cafe Lotfis. Een familie restaurant waar vier generatie vrouwen in de weer was. Lotfis, de eigenaresse was een goedlachse lieve oude vrouw, zij kookte de gerechten. Haar moeder (een hele oude vrouw) zat aan een tafeltje voor zich uit te staren met een gebedsketting in haar handen. Af en toe mompelde ze wat en schommelde ze heen en weer met haar lichaam. Ook de dochter van Lotfis was er samen met haar kinderen. Zij zorgden voor de entertainment. Ze konden allemaal geen woord engels, maar met handen en voeten kwamen we een heel eind. Zo vroeg ze waar wij vandaan kwamen en maakten ze een foto van ons, voor op Instagram. Ik kan je vertellen dat de foto niet heel charmant is geworden, want we waren allebei moe en dat straalt er van af :) Maar Lotfis en haar dochter vonden het geweldig! De foto werd gedeeld op Instagram en als bijpassend liedje op de achtergrond hoorden we heel hard 'ik hou van Holland' het was erg grappig. De dochter vond het een hilarisch liedje en begon enthousiast te dansen. Oma vond het allemaal ook wel gezellig klinken dus zij kwam er aan geschuifeld en ging bij ons zitten. Ondertussen was er meer publiek bijgekomen en was voor ons gevoel het halve dorp aan het kijken hoe wij aan het eten waren. Een kat kon natuurlijk niet ontbreken in dit tafereel en jawel.. deze was niet weg te slaan bij Sarien. En met slaan bedoel ik ook letterlijk slaan, want oma en de kat waren geen vriendjes.. Brabbelend in het Turks joeg oma de kat bij Sarien weg en als dit niet lukte riep ze de kinderen en vroeg ze of zij de kat weg wilde jagen. Een heel groepje jongens had zich verzameld bij het cafe en wilde allemaal onze Instagram, ze kregen een tik tegen kun hoofd als ze te lang aan het staren waren volgens één van de vrouwen. Het was een hele ervaring. Sarien en ik waren net aan het overleggen hoe we op een respectvolle manier afscheid konden nemen en terug naar ons bed konden gaan toen de andere dochter eraan kwam lopen. Zij kon als enige een woordje engels en wilde heel graag haar zonen aan ons voorstellen. Haar zoon Mustafa werkten bij een pottenbakkerij en daar nam ze ons mee naar toe. Mustafa vond het allemaal iets minder leuk, ik denk dat hij bang voor ons was want hij liep elke keer bij ons weg. Zijn moeder gaf het niet op en riep hem elke keer met een luide stem weer terug. Uiteindelijk kwam het broertje van Mustafa, hij was niet bang voor ons en zei dat we zelf een pot mochten maken. Heel leuk was dat! Terwijl we om de beurt een pot aan het maken waren kwam Mustafa er ook bij staan. Nooit gedacht dat pottenbakken zo lastig is. Het broertje van Mustafa heeft dan ook meer dan de helft van onze pot gemaakt, hij was er super goed in! Het was een hele leuke ervaring, al voelde het af en toe een beetje als een uithuwelijking. 

Toen wij klaar waren met het maken van onze potten kwam er een uitbundig Italiaans stel binnen lopen. De Italiaanse vrouw wilde ook graag een pot maken en vroeg of ze dit voor de 'film' samen met haar vriend mocht doen. Haar vriend was niet heel enthousiast over dit plan, maar happy wife, happy life dus daar ging hij met zijn witte linnen broek op een bankje die onder de klei zat. Zijn vriendin kon alleen maar lachen en gillen van plezier. Ik zou haar omschrijven als een extreem extravert persoon, je werd gewoon al vrolijk als je haar zag. We hebben erg gelachen. Na afloop kregen we thee en een rondleiding door de winkel van Mustafa. Prachtige dingen stonden daar! Mustafa vertelde dat ze soms wel negen maanden bezig zijn met het maken van een groot object. Nadat we wat kleine dingen hadden gekocht (moest natuurlijk wel in de backpack passen). Zijn we 3 uur later dan gepland terug naar ons guesthouse gelopen. Het waren wel een hele interessante en grappige 3 uur. Zo zie je maar, je weet nooit wat de avond brengt :) 

De volgende dag hebben we weer heerlijk ontbeten bij Sana. Wij wilde een trial gaan lopen door de rose Valley en de red Valley. Door een kleine vertraging vertrokken we pas om 13:00 uur richting het begin van de trial. Niet heel slim omdat dan de heetste uren van de dag zouden beginnen. Maar goed voorbereid met een zonnehoed, zonnebril, zonnebrand en water gingen we op pad. Via een app op Sariens telefoon liepen we een trial van 8 km dwars door de bergen heen, zonder gids en zonder andere toeristen. Het was niet normaal mooi! Adembenemend.. we hebben tijdens het wandelen elkaar heel vaak aangekeken en beseft hoe gaaf dit is! Het was een trial door de zand bergen, de vallei en boven op de hoogste toppen. We zijn bijna niemand onderweg tegen gekomen, met uitzondering van de parkeerplekken waar we af en toe langs kwamen van de populaire uitkijkpunten. Het voelde echt alsof we alleen op de wereld waren. Onderweg zagen we grotwoningen, kerken en originele tekeningen die in de rotsen waren gemaakt. Sommige stukken waren makkelijk te bewandelen via een zandpad, andere stukken leken wel onmogelijk. Het zwaarste moment was toen we een berg af moesten dalen, zonder dat er een begaanbaar pad was.. Het was super glad door het zand en we liepen op het randje naast de 'afgrond' dus dat was heel goed concentreren en geen fouten maken. Dit stuk konden we dan ook niet lopen maar zijn we op onze billen schuivend naar beneden gegaan. Het was best wel eng en al helemaal voor Sarien met hoogtevrees. Het huilen stond ons af en toe nader dan het lachen. Door ons aan een touw vast te houden konden we stukje voor stukje om de beurt naar beneden glijden. We waren heel opgelucht en trots toen we weer helemaal beneden in de vallei stonden en omhoog keken naar de hoge berg die we hadden getrotseerd. Het was bizar om te zien welke route we aflegden, als we boven op een berg stonden konden we in de vallei zien waar we gelopen hadden of zagen we drie bergtoppen terug het uitkijkpunt waar we een pauze hadden genomen. Het wisselde zich heel snel af! De warmte en de vele bergen beklimmen maakte de tocht zwaar, maar oh zo mooi! Ik heb het idee dat al die factoren juist ook weer mee spelen in het trotse en onoverwinnelijke gevoel wat we hadden tijdens en na de trial. Overal waar we keken was het prachtig en dat voor ruim 3 uur wandelen. Wij zouden dit aan iedereen aanraden! 

Cappadocië is heel populair geworden door de ballonvaarten die er worden georganiseerd. Elke ochtend tijdens de zonsopkomst stijgen er honderden ballonnen op. Ook als je zelf niet in die ballon zit, zorgt dit voor een prachtig beeld! Dit wilde wij natuurlijk niet missen :) Goed voorbereid zoals we waren.. ahuum niet dus, hadden we geen tour geboekt die ons naar een uitkijk punt zou brengen. Sana had ons gerustgesteld want zij vertelde dat er om 4:00 uur in de ochtend rijen met taxi's zouden staan. Dit zijn we de avond van te voren even gaan checken bij een taxi station en tot onze teleurstelling klopten dit niet. Er zouden helemaal geen taxi's rijden.. Dan maar lopen dachten wij. Dus om 4:00 uur ging de wekker en begon onze 10 km wandeltocht in het donker naar een uitkijkpunt. Alle straten waren verlaten, met uitzondering van de straathonden. Niet heel chill, want Sarien is bang voor (grote) honden en Mehmet had ons een verschrikkelijk verhaal verteld over de straathonden en kinderen die ze dood bijten. Dit hielp niet mee.. We hebben dan ook af en toe een blokje om gelopen als we een grote straathond midden op onze route zagen staan die begon te blaffen en bijten. Na een half uur lopen kwamen we bij een tankstation en hier gingen we naar binnen om wat te drinken te kopen. Sarien vroeg aan de mannen achter de balie of ze toevallig een taxi in de buurt wisten die reed. Het antwoord was nee, maar tot ons grote geluk was er op dat zelfde moment een man koffie aan het halen, die een VIP bus bestuurden. Hij moest de zelfde kant op en wilde ons wel in Goreme afzetten. Wat een luxe bus is dat zeg! Met leer bekleden stoelen, een vloerkleed op de grond, sfeer lampjes overal, een heerlijke geur en muziek. Wat wil je nog meer? Normaal zijn deze dingen onbetaalbaar, maar voor ons was het gelukkig gratis! Aangekomen in Goreme gingen wij opzoek naar het uitkijkpunt. We waren niet de enige want samen met 100 andere mensen stonden we boven op de berg klaar voor het spektakel. Het was erg bijzonder om zoveel ballonnen tegelijk te zien, tussen het mooie landschap en met de zonsopkomst. Na een uurtje zijn we weer terug gegaan en om 7:00 uur precies waren wij weer terug bij het guesthouse. 

Diezelfde dag moesten wij uitchecken en hadden we de nachtbus om 23:00 uur naar Antalya. We mochten onze spullen achterlaten in het guesthouse, super fijn! Zo konden we ons zonder bagage verplaatsen en vermaken. We zijn in de Starbucks gaan zitten. Hier hebben we heel veel dingen voor het vervolg van onze reis geregeld. Zo leuk om een vooruitzicht op nieuwe geweldige plannen in de toekomst te hebben, terwijl we in het moment zelf ook hele mooie dingen zien en doen! Het blijft gek om te beseffen hoe lang 11 maanden is. Om onze tijd vol te maken hebben we nog in het park gezeten en hebben we naar de vogels gekeken, deze gaven een hele mooie show weg. Er waren wel 1000 vogels in de lucht door elkaar heen aan het vliegen. Wij waren niet de enige die naar de vogels keken, want na een tijdje kwam er een jongen bij ons zitten die vertelde dat de vogels elke avond deze show weggeven en zich daarna gaan wassen in de rivier. We kwamen in gesprek en zijn naam was Mouhammet. Hij had in Cappadocië literatuur gestudeerd en werkten nu in het toerisme. Eigenlijk vond hij dit niet zo leuk, maar hij moest toch zijn geld verdienen. Zijn droom was om een groot schrijver te worden in Turkije en zijn lieveling schrijver was meneer Erasmus uit Rotterdam, met het boek lof der zotheid. Wij kenden dit allebei niet, dus het was leuk om iets over je eigen land te leren van een Turkse jongen :) We vonden hem allebei heel wijs overkomen en hij vertelde interessanten dingen! 

Toen het tijd was, hebben we afscheid genomen van Sana en zijn we naar het busstation vertrokken. Hier moesten we nog een laatste 2,5 uur wachten. Het busstation was niet de meest fijne plek. Maar zodra wij aankwamen en ons hadden geïnstalleerd op een bankje kwam er een taxi chauffeur naar ons toe die ons nog herkende van onze eerste dag in Cappadocië, dit was een hele lieve man die even een praatje kwam maken. Al gauw kwamen ook de andere taxi chauffeurs erbij staan. Na een tijdje ging ieder weer zijn eigen weg, maar toch gaf dit ons een veilig gevoel. Precies om 23:00 uur stapte we in de bus omweg naar Antalya.

Ik sluit deze blog af met een quote van Mouhammet 'Ik zie niet veel van de wereld, maar door de mensen die ik ontmoet komt de wereld naar mij toe.'